بخش دوم: سه مقصد جذاب برای تابستان امسال: داخل آلمان به دور از شلوغی

در شمال‌شرق آلمان، میان مکلنبورگ-فورپومرن (Mecklenburg-Vorpommern) و براندنبورگ (Brandenburg)، یکی از بزرگ‌ترین پهنه‌های آبی اروپای مرکزی گسترده شده است. منطقهٔ دریاچه‌ای مکلنبورگ (Mecklenburgische Seenplatte) با ۴۷ دریاچه که هر یک بیش از دو کیلومتر مربع مساحت دارند و نام‌گذاری شده‌اند.

قلب این پهنه، دریاچهٔ میرِتس (Müritz) است که با ۱۱۷ کیلومتر مربع، بزرگ‌ترین دریاچه‌ای است که به‌طور کامل در خاک آلمان قرار دارد. در دل این چشم‌انداز آبی، پارک ملی میرِتس (Müritz-Nationalpark) جای گرفته است. این پارک در ۱ اکتبر ۱۹۹۰ تأسیس شد، ۳۲۲ کیلومتر مربع مساحت دارد و از این نظر بزرگ‌ترین پارک ملی زمینی آلمان محسوب می‌شود.

بخشی از جنگل‌راش این پارک در ناحیهٔ زِراهن (Serrahn) در ۲۵ جون ۲۰۱۱ به‌عنوان میراث طبیعی جهانی یونسکو ثبت شد. این منطقه یک «چارترشاین‌رِویر» (Charterscheinrevier) به‌شمار می‌آید: هرکس یک هاوس‌بوت اجاره کند، مجاز است بدون گواهینامهٔ ورزش‌های آبی، در صورت داشتن گواهی چارتر و گذراندن حداقل سه ساعت آموزش، در این آبراهه‌ها حرکت کند. به‌طور کلی، این منطقهٔ دریاچه‌ای از لبهٔ شرقی لوبک (Lübeck) تا اشوِرین (Schwerin) و میرِتس و سپس تا راینسبِرگ (Rheinsberg) و ابرسوالده (Eberswalde) در جنوب امتداد می‌یابد و یک شبکهٔ به‌هم‌پیوسته از دریاچه‌ها و آبراهه‌ها را شکل می‌دهد.

در اوبِرفرانکن (Oberfranken)، در کنار رود رِگنیتس (Regnitz)، شهری با حدود ۷۷٬۰۰۰ نفر جمعیت قرار دارد: بامبرگ (Bamberg)، بزرگ‌ترین شهر متوسطِ بایرن. بخش قدیمی شهر از سال ۱۹۹۳ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است؛ در این محدودهٔ ۱۴۲ هکتاری، سه بخش «شهرِ کوهی» با کلیسا، «شهرِ جزیره‌ای» و «شهرِ باغبانان» با در مجموع حدود ۱۴۰۰ بنای ثبت‌شده و اثر باستان‌شناختی تحت حفاظت هستند.

نماد شهر «تالار شهر قدیم» است که بر یک جزیرهٔ مصنوعی در میانهٔ رگنیتس بنا شده است. در دوران پرنس-اسقف‌های خاندان شون‌بورن (Schönborn)، لوتار فرانتس (Lothar Franz) و فریدریش کارل (Friedrich Carl)، شهر شکوفایی باروک را تجربه کرد؛ امروز بناهایی چون «نوئه رِزیدِنس» (Neue Residenz) یادآور آن دوره‌اند. بامبرگ هم‌زمان شهرِ آبجو نیز هست: در خودِ شهر ۱۵ آبجوسازی فعال‌اند، به‌علاوهٔ دو مالت‌سازی بزرگ و یک کارخانهٔ ماشین‌آلات آبجوسازی. دو خانه — «شلنکرلا» (Schlenkerla) و «اسپِتسیال» (Spezial) — هنوز هم مالت خود را بر آتشِ باز خشک می‌کنند و به این ترتیب آبجوی دودزدهٔ شاخصِ بامبرگ را تولید می‌کنند.

در میانهٔ درهٔ موزل (Mittelmosel)، حدود پنجاه کیلومتر دورتر از تریر (Trier)، یکی از شناخته‌شده‌ترین شهرهای شراب در آلمان قرار دارد. در اصل دو مکان که رود آن‌ها را از هم جدا می‌کند و در سال ۱۹۰۵ در واحدی به نام برنکاشتل-کوس (Bernkastel-Kues) به‌هم پیوستند.

برنکاشتل در ساحل راست موزل و کوس در ساحل چپ قرار دارد؛ در مجموع حدود ۶۷۰۰ نفر در این‌جا زندگی می‌کنند. میدان بازار قرون‌وسطایی در برنکاشتل با خانه‌های فاخور-چوبیِ شیروانی‌دار از سدهٔ ۱۵ تا ۱۷ احاطه شده است؛ بنای باریک «اشپیتس‌هویسن» (Spitzhäuschen) به سال ۱۴۱۶ بازمی‌گردد. بر فراز شهر، ویرانهٔ دژ «لاندس‌هوت» (Landshut) دیده می‌شود.

برنکاشتل-کوس مرکز منطقهٔ شراب موزل است؛ از مشهورترین تاکستان‌ها، «برنکاشتلر دکتور» (Bernkasteler Doctor) به‌شمار می‌آید. در سال ۱۴۰۱، نیکولائوس فون کوس (Nikolaus von Kues)، دانشمند و فیلسوف قرون‌وسطایی که به کوزانوس (Cusanus) نیز معروف است، در این‌جا به دنیا آمد.