بخش اول: چهار مقصد جذاب برای تابستان امسال: داخل آلمان به دور از شلوغی

در ایالت زاکسن، در سوی شرقی رود البه، از سال ۱۹۹۰ پارک ملی زاکسیشه شوایتس (Nationalpark Sächsische Schweiz) منطقه‌ای از صخره‌های ماسه‌سنگی را محافظت می‌کند که در آلمان بی‌همتاست. صخره‌های شگفت‌انگیز، دره‌های عمیق و کوه‌سینه‌های باشکوه، رشته‌کوه الب‌زانشتاین‌گبیرگه را در هسته‌ای به مساحت ۹۳٫۵ کیلومتر مربع شکل می‌دهند.

بیش از ۱۰۰ سکوی دید در این ناحیه چشم‌اندازهایی رو به درهٔ عمیقِ البه و دنیای صخره‌ای پیرامون باز می‌کنند. در میانهٔ این چشم‌انداز، مسیر پیاده‌روی «ما‌لِروِگ» (Malerweg) می‌گذرد؛ مسیری به طول ۱۱۲ کیلومتر که در هشت مرحله تقسیم شده است. مجلهٔ «واندرماگاتسین» (Wandermagazin) در سال ۲۰۰۷ این مسیر را به‌عنوان زیباترین مسیر پیاده‌روی آلمان برگزید. برای برنامه‌ریزی مسیر، نقشه‌های رسمی پارک و تابلوهای راهنما در نقاط ورودی در دسترس‌اند.

بسیاری از منظره‌ها تنها با پیاده‌روی قابل دسترسی‌اند و بخشی از مسیرها در مناطق حفاظت‌شدهٔ هسته‌ای قرار دارند. در کل محدوده، قوانین پارک ملی برای محافظت از این چشم‌انداز ماسه‌سنگی منحصربه‌فرد اعمال می‌شود.

در جزیرهٔ روگن (Rügen)، در ساحل دریای بالتیک، در شمالِ زاسنیتس (Sassnitz) کوچک‌ترین پارک ملی آلمان آغاز می‌شود. پارک ملی یاسموند (Nationalpark Jasmund) در ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۰ تأسیس شد و بر مساحتی به وسعت ۳۰٫۷ کیلومتر مربع، ساحلِ صخره‌ای، جنگل‌راش و دریا را حفاظت می‌کند. شهرت این ناحیه به‌خاطر صخره‌های گچی آن است؛ شاخص‌ترین شکل آن، کوه‌های ۱۱۸ متری بر فراز دریای بالتیک قد برافراشته است. بر فلات مرتفع این صخره‌ها، بزرگ‌ترین جنگلِ پیوستهٔ راش در ساحلِ دریای بالتیکِ آلمان می‌روید؛ حدود ۲۲۰۰ هکتار که از ۲۵ جون ۲۰۱۱ به‌عنوان میراث طبیعی جهانی یونسکو ثبت شده است.

سکوی دید کونیگس‌شتول سالانه حدود ۳۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده را به خود جذب می‌کند که از این فلات به دیوارهٔ گچی و دریا می‌نگرند. مسیرهای پیاده‌روی نشانه‌گذاری‌شده در جنگل‌راش و لبهٔ صخره‌ها، بخش‌های مختلف پارک را به‌هم وصل می‌کنند. این ترکیب صخرهٔ گچی، جنگل و دریا در چنین فضایی فشرده، ویژگی متمایز این پارک ملی کوچک است.

در دوردست‌ترین گوشهٔ جنوب‌شرقی بایرن، آن‌جا که آلپِ آلمان به مرز اتریش می‌رسد، پارک ملی برشتسگادن (Nationalpark Berchtesgaden) قرار دارد. تنها پارک ملی آلمان در آلپ.

این پارک در ۱ آگوست ۱۹۷۸ تأسیس شد و امروز ۲۰۸ کیلومتر مربع از ناحیهٔ کوهستانی مرتفع را در بر می‌گیرد. بر فراز پارک، قلهٔ واتسمان (Watzmann) با ارتفاع ۲۷۱۳ متر سر به آسمان کشیده است؛ حدود ۲۶۰ کیلومتر مسیر نشانه‌گذاری‌شدهٔ پیاده‌روی، این منطقهٔ حفاظت‌شده را در می‌نوردد. شناخته‌شده‌ترین پهنهٔ آبی اینجا کونیگ‌زه (Königssee) است،

دریاچه‌ای میان واتسمان و رشته‌کوه هاگن‌گبیرگه (Hagengebirge)؛ دیوارهٔ شرقی واتسمان بیش از ۲۱۰۰ متر به‌صورت عمودی بر سطح دریاچه بالا می‌رود. این دریاچه یکی از پاک‌ترین دریاچه‌های آلمان به‌شمار می‌آید، زیرا حوزهٔ آبریز آن به‌سختی مسکونی شده و شرکت «بایریشه زِن‌شیف‌فارت» (Bayerische Seenschifffahrt) از دهه‌ها پیش تنها با قایق‌های برقی بر روی آن تردد می‌کند.

شبکهٔ گستردهٔ مسیرهای پیاده‌روی امکان دیدن این مناظر کوه و دریاچه را از ارتفاعات گوناگون فراهم می‌کند و دریاچه و کوهستان را به یک منظومهٔ واحد بدل می‌کند.

حدود صد کیلومتر جنوب برلین، رود اشپری (Spree) به هزارتویی از «فلیسه» (Fließe) منشعب می‌شود. جریان‌های آبی طبیعی و مصنوعی که در مجموع حدود ۱۵۷۵ کیلومتر طول دارند. این شبکهٔ درهم‌تنیدهٔ آبراهه‌ها در اروپای مرکزی منحصربه‌فرد به‌شمار می‌آید و در ۱۱ آوریل ۱۹۹۱ از سوی یونسکو به‌عنوان ذخیره‌گاه زیست‌کره به‌رسمیت شناخته شد.

این زیست‌گاه امروز در مساحتی برابر با ۴۷۴٫۸۵ کیلومتر مربع، جنگل، چمنزار و راه‌آب‌ها را حفاظت می‌کند. در مرکز این منطقه لوبنائو (Lübbenau) قرار دارد؛ جایی که از آن‌جا قایق‌رانی‌های سنتی با «کاهن»‌های تخت‌کف آغاز می‌شود. قایق‌های کم‌عمق که با تیرک به‌دست هدایت می‌شوند و هر سال صدها هزار مهمان را از میان شبکهٔ آبراهه‌ها عبور می‌دهند.

یکی از مقصدهای بسیاری از این تورها دهکدهٔ لهده (Lehde) است، روستایی که تقریباً تماماً از دلِ آب برآمده است؛ موزهٔ روباز آن‌جا شیوهٔ ساخت‌وساز سنتی مزرعه‌بندی پراکنده و روستاها را نمایش می‌دهد. در مجموع، این زیست‌گاه شامل ۳۷ روستا و دو شهر، لوبنائو و لوبن (Lübben)، است. دسترسی به بسیاری از خانه‌ها و مزارع هنوز از طریق آبراهه‌ها صورت می‌گیرد و این شبکهٔ آبی، سکونت‌گاه‌ها و مناظر طبیعی را به‌هم پیوند می‌دهد.