بهترین تجربه‌ی تکنوکلاب در نوردراین-وستفالن: کلن، دوسلدورف و اسن

کنار بندرِ مولهایم در کُلن و در ساحلی که خیلی‌ها آن را «طرفِ اشتباه راین» می‌نامند، کلوبی قرار دارد که امروز از پرجایزه‌ترین آدرس‌های آلمان برای موسیقی الکترونیک به‌حساب می‌آید. این فضا که ۱۹۹۱ به‌عنوان یک Warehouse شروع به کار کرد، از ۲۰۰۴ با نام بوتسهاوس شناخته می‌شود و حالا در مقیاس جهانی به‌عنوان یک مرجع برای کلوب‌های الکترونیک مطرح است. برنامهٔ این کلوب روی سه دنس‌فلور و برای حداکثر ۱۹۰۰ مهمان طیف گسترده‌ای را پوشش می‌دهد: الکترو هاوس، بیگروم و تکنو.

مسئولیت صدا با یک سیستم Funktion-One است که حتی در سالنی پر از جمعیت هم دقت را حفظ می‌کند. در نظرسنجی سالانهٔ DJ Mag Top 100 – بزرگ‌ترین رأی‌گیری خوانندگان برای کلاب‌ها در جهان بوتسهاوس در سال‌های ۲۰۲۱، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۴ در رتبهٔ پنجم دنیا قرار گرفت. هیچ کلاب دیگری در آلمان این جایگاه را با چنین تداومی حفظ نکرده است.

در فضای زیرزمینی کونست‌هاله دوسلدورف در گرابه‌پلاتس، از ۲۰۰۴ یکی از غیرمتعارف‌ترین کلوب‌های آلمان فعالیت می‌کند. این مکان ابتدا به‌عنوان کافه و بارِ کونست‌هاله آغاز شد و بعدها به آدرسی برای موسیقی الکترونیک بدل شد که در سطح بین‌المللی هم مورد توجه قرار گرفت؛ مجلهٔ DJ Mag سالون دِ آماتورز را یکی از تأثیرگذارترین کلوب‌های جهان توصیف کرده است. برای این شهرت، رِزیدنت‌های قدیمی مانند لنا ویلیکِنس (Lena Willikens)، ولادیمیر ایوکویچ (Vladimir Ivkovic) و تولوز لوو ترکس (Toulouse Low Trax) نقش مهمی داشته‌اند؛ آن‌ها در این فضا صدایی میان الکترونیک تجربی، سینث‌های کیهانی و پست‌پانک پرورش دادند.

مجلهٔ Mixmag شب‌های این کلوب را مکانی توصیف کرد که «میان دنس‌فلور و آوانگارد» عمل می‌کند. این کلاب در نوامبر ۲۰۱۸ به‌طور موقت بسته شد، اما بعدتر دوباره بازگشایی شد و در سپتامبر ۲۰۲۴، همزمان با بیستمین سالگرد، بار دیگر به‌عنوان بخشی ثابت از زندگی شبانهٔ دوسلدورف حضور داشت.

درست کنار هانس-بکلر-پلاتس و در دل طاق‌های ایستگاه کُلن-وست، جایی که بالای سر قطارهای ناحیه‌ای و بین‌شهری رد می‌شوند، از سال ۲۰۰۹ یکی از کلاب‌های تکنوی شهر قرار دارد. نام این کلوب خودش توضیح‌دهنده است: فضا همان شکل طاق‌دار سازهٔ قدیمی راه‌آهن را حفظ کرده است.

این مکان در برنامه‌اش به‌خود وفادار مانده. فقط تکنو، بدون ترکیب سبک‌ها. با ظرفیتی حدود ۴۰۰ نفر.

پشت دیوارهای بتنی ضخیم یک پناهگاه هوایی سابق از اوایل دههٔ ۱۹۴۰ در محلهٔ اسن-روی‌تنشاید، از سال ۲۰۰۷ در رورگِبیت فعالیت می‌کند. این ساختمان تاریخش را آشکارا با خود حمل می‌کند: روی نما هنوز آثار گلوله‌باران‌های زمان جنگ دیده می‌شود و لوگوی کلاب به کاربرِ قبلی این پناهگاه، یعنی یک فروشگاهِ لوازم اسب، اشاره دارد.

برای صدا هم از یک سیستم Funktion-One استفاده شده که به فضای بتنیِ به‌شدت عایق‌شده، عمق و دقت صوتی می‌دهد. این کلاب هر جمعه و شنبه از ساعت ۲۳:۵۹ درهایش را باز می‌کند.

در دوسلدورف و در آدرس Im Zollhof 11 ساختمانی قرار دارد که در تاریخ پاپ نقش جداگانه‌ای داشته است: استودیوهای سابق روداس (Rudas Studios) که گروه‌هایی مانند کرافت‌وِرک (Kraftwerk)، رولینگ استونز (The Rolling Stones) و کوئین (Queen) در آن ضبط کرده‌اند.

زیرساخت آکوستیک دوران استودیو حفظ شده و همین موضوع باعث می‌شود سالن، پیش از آن‌که بحث بوکینگ مطرح باشد، به‌طور غیرمعمولی خوش‌صدا باشد.

این کلاب خود را ادامه‌دهندهٔ سنت طولانی موسیقی الکترونیک در این ساختمان می‌داند و روی لاین‌آپ‌های بین‌المللی در طیف تکنو و هاوس تمرکز دارد.

در کلن-اِهْرِنفِلد، هنرمند اودو رومف (Odo Rumpf) از اوایل دههٔ ۲۰۰۰ روی یک زمین صنعتی در Hornstraße یک اثرِ هنرِ کلّی ساخته است: اودونین. از فولاد زنگ‌زده و ماشین‌آلات ازکارافتاده، در این‌جا مکانی شکل گرفته که کلاب روبازاست.

میان مجسمه‌های فلزی و اینستالیشن‌های نوری، جمعه و شنبه شب‌ها رویدادهایی با تکنو، هاوس و الکترونیک برگزار می‌شود. این محوطه عامدانه در حالت خام نگه داشته شد. نه مرتب شده و نه برای یک مخاطب کلابیِ متعارف طراحی شده است. دقیقاً همین ویژگی اودونین را از هر کلاب معمولیِ کُلن متمایز می‌کند و آن را به یکی از خاص‌ترین محل‌های برگزاری رویداد در شهر تبدیل کرده است.

محوطهٔ کشتارگاه سابق امروز میزبان اتاق‌های تمرین، فضاهای کنسرت و شب‌های کلاب است؛ در آخر هفته‌ها این مکان به محل برگزاری رویدادهای موسیقی الکترونیک تبدیل می‌شود.