به فاصله‌ی سه ساعتی از هامبورگ و یک آخر هفته، کجا بریم؟

در ساحل دریای بالتیک، ویسمار یکی از شهرهای هانزایی شمال آلمان است. در سال ۲۰۰۲، مرکز تاریخی شهر همراه با اشترالسوند (Stralsund) به عنوان نمونه‌ای از بافت شهری اواخر قرون وسطی که تا امروز تقریباً بدون تغییر مانده، در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. سه کلیسای عظیم آجری، خط آسمان شهر را شکل می‌دهند: کلیسای سن‌گئورگ، سن‌ماری و سن‌نیکولای. در میدان بازار، سازهٔ «آب‌هنر»(Wasserkunst) به‌عنوان یک بنای تاریخی چشمه‌ای چشمگیر دیده می‌شود. بندر قدیمی، هنوز یادآور دوران اتحادیهٔ هانزا و پیوند چندصدسالهٔ شهر با دریای بالتیک است. ویسمار بخشی از منطقهٔ کلان‌شهری هامبورگ است و همین، مسیر نسبتاً کوتاه را برای یک آخرهفتهٔ کامل توجیه‌پذیر می‌کند.

شوورین را «فلورانس شمال» می‌نامند و قلعهٔ شوورین بر جزیره‌ای در دریاچهٔ شوورینر زی (Schweriner See) نشان می‌دهد چرا این لقب جا افتاده است. حیاط داخلی با ستون‌بندی‌ها، غار مصنوعی و باغ قلعه با اورانژری از بخش‌های دیدنی آن هستند. در مرکز تاریخی اطراف پفافتن‌تایخ (Pfaffenteich)، خانه‌های نیمه‌چوبی و کافه‌ها در امتداد ساحل دریاچهٔ داخلی کنار هم قرار گرفته‌اند. در میدان بازار، کلیسای جامع شوورین که بیش از ۶۰۰ سال قدمت دارد، دیده می‌شود. در تابستان، جشنوارهٔ قلعه با اجراهای روباز موسیقی و تئاتر برگزار می‌شود. از هامبورگ با ماشین کمی کمتر از دو ساعت راه است و از ایستگاه مرکزی با قطار هم تقریباً همین‌قدر طول می‌کشد. با این حال شوورین هنوز مقصدی به‌مراتب کم‌ازدحام‌تر از بسیاری از شهرهای دیگر منطقه به شمار می‌آید.

مرکز تاریخی شتاده (Stade) که به دور آب ساخته شده است؛ رود شونگه (Schwinge) بافت قرون‌وسطایی شهر را قاب می‌گیرد. این شهر در سال ۱۲۶۷ به عضویت اتحادیهٔ هانزا درآمد و بخشی از شبکه‌های بازرگانی اروپایی شد. از قرن هفدهم، استحکامات گلدن‌اشترن (Güldenstern) و کونیکسمارک (Königsmarck) به‌عنوان بازمانده‌های دژهای سوئدی به جا مانده‌اند. درست کنار بندر هانزایی، جرثقیل چوبی پایی و در کنار آن انبار سوئدی «شْوِدِن‌شپایخر» (Schwedenspeicher) قرار دارد.

شتاده همزمان دروازه‌ای به آلِس لاند (Altes Land)، بزرگ‌ترین منطقهٔ کشت میوه در آلمان است.

فریدریش‌شتات در شمال شلسویگ-هولشتاین را اغلب «آمستردام کوچک» می‌نامند؛ خانه‌های پلکانی و نماهای آجری این لقب را قابل‌درک می‌کنند. این شهر را دوک فریدریش سوم از شلسویگ-گوتورف (Schleswig-Gottorf) بنیان گذاشت؛ او رِمونستْرانتن‌های (Remonstranten) هلندی – مخالفان دینی که در وطن‌شان تحت تعقیب بودند – را دعوت کرد تا در اینجا ساکن شوند. این مهاجران، خانه‌ها را به سبک آجری ساختند و به این ترتیب سیمای شهری‌ای را شکل دادند که تا امروز حفظ شده است.

اوج رویدادهای تابستانی، جشن فانوس‌ها با کاروان قایق‌ها و آتش‌بازی بر فراز رود تْرِنه (Treene) است. سفر با قطار منطقه‌ای از هامبورگ-آلتونا تا این شهر حدود یک ساعت و نیم طول می‌کشد.

وُرپس‌وِده در منطقهٔ تویفلس‌مور (Teufelsmoor) همچنان به‌عنوان یک مقصد کمتر شناخته‌شده تلقی می‌شود. در اینجا نقاشانی چون فریتس ماکنزن (Fritz Mackensen)، اوتو مودرزون (Otto Modersohn), فریتس اُفِربِک (Fritz Overbeck) و هانس آم انده (Hans am Ende) ساکن شدند؛ کمی بعد پائولا مودرزون-بکر (Paula Modersohn-Becker)، یکی از مهم‌ترین نمایندگان اکسپرسیونیسم اولیه، به‌همراه هاینریش فوگلر (Heinrich Vogeler) و پیکره‌ساز برنراد هوتگر (Bernhard Hoetger) به آن‌ها پیوستند.

امروزه شش موزه داستان این مکان را روایت می‌کنند، از جمله «بارکنهوف» (Barkenhoff) متعلق به فوگلر، «گروسه کونستشاو» (Große Kunstschau)، «هاوس ایم شلوه» (Haus im Schluh) و «وُرپس‌وِدِر کونست‌هاله» (Worpsweder Kunsthalle). ساختمان «کِزِگلوکه» (Käseglocke) هم که سابقاً محل سکونت بود، اکنون موزه است. در اطراف، مرداب تویفلس‌مور در حدود ۳۰۰ هکتار گسترده شده و در کنار آن دریاچهٔ بزرگ تویفل‌زه (Großer Teufelssee) قرار دارد.